Iwona Marciniak

Zaczęło wyrastać tuż przy śmietniku. Nie sposób go było nie zauważyć wśród połaci spękanego betonu, gdzieniegdzie obficie pokrytego mchem. Nie sposób, bo machało do mnie wiotkimi gałęziami, na których, poruszane lekkimi podmuchami wiatru, kołysały się zadziwiająco...

Światło przeszło przez szczelinę między zasłonami, rzucając świetlistą smugę na podłogę. Błyskawicznie prześlizgnęło się po śpiących na szerokim łóżku postaciach i dotarło do stojącego pod ścianą dziecięcego łóżeczka. Leżący w nim chłopczyk otworzył szeroko oczy w tym...

Chodziła wzdłuż torów. Szybciej, wolniej, szybciej, zawracała, a warkocz rozcinał powietrze. Było w tym coś fascynującego, przyciągającego wzrok, jakbym obserwował drapieżnika miotającego się po klatce.  Bez zastanowienia stanąłem na jej drodze. Spojrzała jak przez...

Obserwowanie jej było przyjemnością. Najbardziej lubiłem, gdy wieszała pranie. Wychodziła na balkon, trzymając miskę opartą na biodrze, i przez minutę, może dwie, rozglądała się wokół. Byłem widoczny jak na dłoni. Chciałem, żeby mnie zauważyła i jednocześnie nie...

Wokół obcy niezwracający na mnie uwagi, a jeśli nawet spojrzą, rejestrują po prostu miejsce. Miejsce, które jest zajęte. Czuję się z tym dobrze. Anonimowość. Czwarta rano. Nie ma okien na świat, są lustra. Patrzę na książkę rozpostartą na kolanach. Patrzę, nie czytam,...

Jestem, jak buty ze zdartymi podeszwami. Przez dziury wnika we mnie chłód. Jestem, jak za duże buty z rozwiązanymi sznurówkami. Potykam się, szuram lub człapię. Gdy próbuję przyspieszyć, wypadam z gry. Jestem jak za ciasne buty.  Kuleję. Nie jestem parą butów, które...