Działacz społeczny, nauczyciel, kurator, pisarz, publicysta, żołnierz, literat, regionalista, folklorysta, pamiętnikarz, starosta, prezes.
Karol Małłek, nazywany ,,Królem Mazurów” oraz ,,Ostatnim Mazurem”, urodził się 18 marca 1898 roku w Brodowie koło Działdowa. Jego rodzicami byli Wilhelm Małłek i Henryka Augusta z Mareńskich, właściciele średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w Brodowie. Karol miał sześciu braci i trzy siostry. Jego najmłodszy brat Robert zginął w 1939 r. z rąk Niemców w lesie w Komornikach.
W 1912 roku Karol ukończył szkołę powszechną w rodzinnej wsi. Pięć lat później został wcielony do armii pruskiej, gdzie służył w 79. Pułku Artylerii Polowej w Ostródzie, której szeregi zasilał początkowo w kawalerii, a następnie artylerii. Walczył na froncie zachodnim w okolicach Verdun, stąd też jego późniejsze wspomnienia zebrane w książce ,,Z Mazur do Verdun”.
Od 1920 r., jako działacz plebiscytowy, Małłek opowiadał się za przyłączeniem Mazur do Polski. Prowadził więc związaną z tym nurtem działalność oświatową i narodową wśród Mazurów.
Także po II wojnie światowej współtworzył życie kulturalne i edukacyjne na Warmii i Mazurach.
W 1920 roku za namową Karola Wróbla (również regionalisty, folklorysty i etnografa) zgłosił się na kurs nauczycielski w Działdowie. Po jego ukończeniu, w latach 1921-1923 uczył w Purgałkach, Płośnicy i Działdowie. Jednocześnie dokształcając się, ukończył Seminarium Nauczycielskie w Toruniu. Od 1925 r. do 1933 r. pracował najpierw jako nauczyciel w Purgałkach, Płośnicy i Działdowie, a następnie już jako kierownik w szkołach: w Nowej Wsi, Kisinach i od 1937 r. aż do wybuchu II wojny światowej w Pierławce.
Po wkroczeniu Niemców był poszukiwany przez Gestapo. Ukrywał się pod Warszawą, (prawdopodobnie w okolicach Mińska Mazowieckiego i Otwocka) pod fałszywym nazwiskiem Jan Michał Skoryna. W ciągu pierwszych dwóch lat okupacji, dla niepoznaki, by nie wzbudzać podejrzeń władz okupacyjnych, pracował jako robotnik fizyczny w Warszawie, choć nawet tam w obliczu groźby aresztowania, nie zaprzestał prowadzenia działalności konspiracyjnej, nadal aktywnie działając w tajnych organizacjach. W 1943 roku z pomocą Małłka został reaktywowany Związek Mazurów, a także zorganizowano tajny mazurski Instytut Badawczy w Radości pod Warszawą. Karol był równocześnie członkiem Komisji Oświaty dla Prus Wschodnich w Tajnej Organizacji Nauczycielskiej. W latach 1945-1950 i 1957-1960 był również kierownikiem Mazurskiego Uniwersytetu Ludowego w Rudziskach Pasymskich.
W 1925 r. Karol ożenił się z Wilhelminą Piechą, z którą miał trzech synów. Najstarszy Ryszard (ur.1926) został księdzem ewangelickim, średni Leopold (ur.1927) nauczycielem, a najmłodszy Janusz (ur.1937) profesorem Wydziału Nauk Historycznych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Od 1969 r. ojciec pomieszkiwał u tego ostatniego od jesieni do wiosny, opuszczając na ten czas dom w Krutyni, który stanowił zawsze oazę spokoju. Mieszkał w nim ze swoją rodziną, nie stroniąc od pracy fizycznej, koniecznej wówczas do jej utrzymania.
Swoje wspomnienia spisał w zbiorze bajkowych baśni ,,Opowieści znad mazurskiego Gangesu” (1964). Książka ta łączy poczucie humoru autora z wyrazem jego świadomości współuczestniczenia w przeżyciu tragedii Mazurów, grupy etnicznej ukształtowanej przez wieki i tracącej wciąż poczucie wspólnoty. Widział z bliska, jak ulega ona całkowitemu rozproszeniu. Nad spisanymi przez niego wspomnieniami dostrzec można, jak przemyka ten cień. Małłek uznawał wszystko co mazurskie za swoje własne. Wyrastał w duchu mazurskim, znał wiele mazurskich pieśni, przysłów i zwyczajów. Stąd też jego publikacje: „Polskie są Mazury” (1957), ,,Wesele mazurskie” (1964), „Plon, czyli dożynki na Mazurach” (1966), „Interludium mazurskie” (1968), „Z Mazur do podziemia” (1970), „Jutrznia mazurska na gody i inne widowiska” (1980). Wspólnie z Arno Kantem opracował również „Mazurski regionalny śpiewnik” (1947). W swojej książce „Z Mazur do Verdun” (1967) Małłek wspomina okres dzieciństwa, młodości oraz służbę w wojsku pruskim pod koniec I wojny światowej.
W 1956 r. Karol Małłek zostaje członkiem Związku Literatów Polskich. W tym samym roku otrzymuje nagrodę literacką Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie.
W pierwszych miesiącach 1945 r. Małłek pełnił funkcję starosty powiatowego w Działdowie, a co ciekawe – w tym samym czasie – również jego brat Edward pełnił podobną funkcję starosty w Nidzicy, obaj niestety na krótko.
W latach 1945–1948 Małłek pełnił także funkcję prezesa Instytutu Mazurskiego w Olsztynie.
Od 1950 był pracownikiem Kuratorium Olsztyńskiego Okręgu Szkolnego, skąd przeszedł na emeryturę.
Swoje artykuły, felietony, poezję, prace dotyczące folkloru i regionu publikował także w prasie m. in. w ,,Gazecie Mazurskiej” oraz ,,Kalendarzu dla Mazurów”.
Znamiennym jest, że w każdym tytule występuje u Małłka mazurskość! Jego wielkim marzeniem i przesłaniem jest to, aby ludzie mieszkający na terenach Mazur nie zapomnieli o historii. Aby świat mazurski nie został zepchnięty w niebyt!
Karol Małłek zmarł w Krutyni 28.08.1969. Został pochowany w Olsztynie.
Po śmierci jego imieniem nazwano m.in. szkoły w Krutyni i Narzymiu, ulice w Działdowie, Olsztynie i Ostródzie oraz żółty szlak turystyczny z Krutyni do leśniczówki Pranie. W 1988 roku w Brodowie odsłonięto jego pomnik.
Zainteresowania i tradycje regionalistyczne ojca kultywuje syn – prof. Janusz Małłek, między innymi poprzez wydaną w 2020 r. książkę ,,Zanik ludu mazurskiego”.