Zaplanowała ucieczkę w najdrobniejszych szczegółach. Nowy identyfikator, zasilona karta podróży międzygalaktycznej z ukrytym miejscem docelowym. Najtrudniejsze okazało się usunięcie małżeńskiego cyberczipa.
Początkowo miała zamiar nagrać pożegnalny wideoklip, ale w końcu uznała, że to niepotrzebne i zbyt staromodne. Włożyła kombinezon antyskażeniowy. Jeszcze jedno spojrzenie na ich wirtualno – kosmiczny apartament i przekroczyła próg do nowego życia.
Po opuszczeniu budynku, program upiększający rzeczywistość przestał działać. Wszędzie wokół widać było ruiny nowoczesnego niegdyś miasta. Brak grawitacji utrudniał utrzymanie azymutu przemieszczania się, ale za to oszczędzanie wysiłku, ułatwiało oddychanie substytutem powietrza ze skafandra.
Dotarła do lotnej taksówki, wynajętej anonimowo przez portal fundacji „Libertas”*, pomagającej ocaleńcom w wydostawaniu się z przemocowych cyberzwiązków.
W środku odetchnęła głęboko i zdjęła kask. Jak przez mgłę usłyszała komunikat z centralnego komputera: „Symulacja ucieczki zakończona sukcesem. Powrót do normalnego trybu funkcjonowania nastąpi za 10… 9… 8… 7…. 6…”.
*libertas (łac.) – wolność